W V – VI w.n.e. wyspę zamieszkiwało germańskie lud Burgundów, przeciwnie zaś odtąd osiedlili się na niej Normanowie - wikingowie. Z tych czasów (890 r.) pochodzą najwcześniejsze pisane wzmianki o Bornholmie. Wg zapisków bryt. podróżnika Wulfstana, wyspa ta była zamieszkana również miała króla. Ok. 1080 r. wikingowie zostali wyparci, natomiast wyspę zasiedlili Danowie, będący poniżej władaniem króla duńskiego. Wraz z nimi napłynęli na wyspę misjonarze chrześcijańscy. Okres IX - XII wewnątrz był czasami walk o wyspę między germańskimi Danami dodatkowo słowiańskimi Wenedami. Danowie utrzymali wyspę przy swoimi wpływami. Z tego czasu datują się charakterystyczne na rzecz Bornholmu rotundowe kościoły obronne (zachowały się cztery, w środku Nyker, Olsker, Nylarsker plus Østerlars) . Oprócz funkcji sakralnych poprzedni one w środku tamtych czasach punktami oporu wobec najeźdźców i stanowiły schronisko na rzecz okolicznej ludności oraz magazyn zboża na rzecz płodów rolnych. W 1149 r. znaczna wymiary Bornhnolmu dostała się poniżej władanie arcybiskupstwa z Lund plus odkąd tego czasu wyspa stała się terenem zbrojnej rywalizacji pośrodku namiestnikami duńskiej władzy królewskiej, i przedstawicielami arcybiskupstwa z Lund.
Siedzibą władz kościelnych była cytadela na północy wyspy wewnątrz Hammershus (której budowę rozpoczęto ok. 1250 r.), tudzież ostoją władz królewskich była stara forteca Lilleborg (rozbudowana do wnętrza w środku 1150 r.), znajdująca się wewnątrz centralnej części wyspy. W wyniku toczonych walk Lilleborg został zniszczony, zaś od czasu 1303 r. cała wyspa stała się lennem arcybiskupów z Lund. Podczas wojny trzynastoletniej, 14 sierpnia 1457 r. wewnątrz pobliżu Bornholmu doszło do zwycięskiego starcia trzech statków gdańskich z większą flotą duńsko-inflancką, wspierającą Krzyżaków